POZNAŃ DLA DZIECI I RODZINY

Program POZNAŃ dla DZIECI i RODZINY

W dotychczasowej polityce władz Miasta Poznania w centrum uwagi znajdowały się aspiracje materialne np. monumentalne, kosztowne przedsięwzięcia inwestycyjne, niezwiązane z codziennymi potrzebami mieszkańców. Nowa filozofia polityki miejskiej w Poznaniu priorytetem powinna uczynić ludzi i ich potrzeby, a nie kreowanie świata rzeczy. Zwłaszcza mieszkańcy słabsi, mniej samodzielni w większym stopniu potrzebują opieki i wsparcia miejskiej wspólnoty samorządowej. Najsilniejsi mieszkańcy, społecznie, ekonomicznie – poradzą sobie sami.

Najmniej samodzielne, najsłabsze społecznie i ekonomicznie są dzieci. Jednocześnie to od nich, od tego jak są traktowane, jak sprawowana jest opieka nad nimi, w jakich warunkach odbywa się ich rozwój, edukacja i jaka ona jest, zależy przyszłość. Zmiana priorytetów polityki musi oznaczać zaprzestanie traktowania wydatków publicznych na edukację i opiekę nad dziećmi jako obciążający koszt funkcjonowania miasta, który należy minimalizować. To jest inwestycja w rozwój i przyszłość, nie mniej ważna niż drogi, lotniska, stadiony, baseny, galerie handlowe z dworcami, wiadukty (zwłaszcza wiadukty-widma). Przy tego typu wydatkach rzadko mowa jest o braku pieniędzy, zupełnie inaczej niż w przypadku wydatków na szkoły, przedszkola, żłobki.

Polityka miejska musi zostać odwrócona: na dzieci, publiczną edukację, opiekę środki muszą być, a na drogi, stadiony, lotniska być powinny. Zwłaszcza dzieci i młodzież mają prawo do miasta!

Założenia strategiczne polityki Miasta na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży:
● Miejskie placówki opiekuńczo-edukacyjne w miejscu zamieszkania, tworzące sieć adekwatną do potrzeb, której parametry eliminują konieczność codziennego, uciążliwego dowożenia dzieci, zwykle samochodem, do tych placówek w całym mieście; dotyczy żłobków, przedszkoli, szkół podstawowych, ale także placów zabaw i podstawowej opieki medycznej.
● Zachowanie bazy lokalowej, ekonomicznej i kadrowej miejskiego systemu oświatowo-opiekuńczego niezależnie od cyklicznego falowania wskaźników demograficznych; obiekty szkolne w czasie niżu demograficznego powinny być wykorzystywane jako lokalne centra życia społecznego, kulturalnego, rekreacji, także dla seniorów albo przekształcane na przedszkola itp.; obok nakazu budowy placówek nowych, konieczny jest zakaz likwidacji, prywatyzacji, komercjalizacji placówek miejskich.
● Równość szans dzieci i młodzieży jako jedna z podstawowych dyrektyw miejskiego systemu opiekuńczo-edukacyjnego; oznacza z jednej strony równą dostępność pod względem logistycznym i ekonomicznym, mimo różnic w rodzinach dzieci; z drugiej strony chodzi o zahamowanie rosnącego rozwarstwienia pod względem szans edukacyjnych, ostrego podziału na dzieci, szkoły, przedszkola gorsze i lepsze, bo z lepszych (gorszych) rodzin i dzielnic. Wszystkie dzieci są nasze!

PODSTAWOWE DZIAŁANIA

1. Żłobki
● wykorzystane środków z rządowego programu „Maluch” na tworzenie nowych żłobków, na przykład w niewykorzystywanych obiektach szkolnych;
● długoterminowe dofinansowanie ze środków publicznych dzieci uczęszczających do żłobków prywatnych, nie jak dotąd tylko na rok;
● wyrównanie płac opiekunek żłobkowych – dość nieuzasadnionej dyskryminacji.

2. Przedszkola
● zwiększenie puli zajęć dodatkowych dla dzieci w przedszkolu w ramach zagwarantowanej opłaty 1 zł.

3. Szkoły
Najważniejszym wyzwaniem jest jakość edukacji publicznej w Poznaniu dość niska na tle innych miast. Miasto musi ponosić koszty działań naprawczych, podobnie jak finansuje piłkę nożną lub wielkie imprezy. Poznań ma niższe wydatki na jednego ucznia od innych dużych miast, nieproporcjonalnie do dochodów, zamożności i potencjału. Chodzi o wydatki na unikanie przegęszczenia klas i kilkuzmianowej pracy szkół, zajęcia wyrównawcze i pozalekcyjne, dodatki motywacyjne dla nauczycieli i dyrektorów i doskonalenie.

 

Ponadto:
● własne stołówki szkolne, nie catering zewnętrzny,
● świetlice szkolne z funkcją edukacyjno-opiekuńczą i rekreacyjną, a nie „przechowalnie” uczniów,
● podstawowa szkolna opieka medyczna i stomatologiczna,
● wsparcie dostępnego pedagoga i psychologa w sytuacjach problemowych,
● pakiet działań zabezpieczających potrzeby rozwojowe i opiekuńcze dzieci z niepełnosprawnościami, problemami psychologicznymi, społecznymi i rodzinnymi,
● programy rozwoju dla dzieci wyróżniających się zdolnościami, realnie zabezpieczone.