MIESZKANIA DOSTĘPNE

Program MIESZKANIE DOSTĘPNE

Duża część mieszkańców Poznania ma zablokowane możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych –samodzielnego dachu nad głową. To podstawowy powód migracji pod miasto oraz zamieszkiwania przez dorosłych ludzi, bywa że z własnymi rodzinami, „przy rodzicach”, często w warunkach ciasnoty.
Blokada dotyczy dużej grupy mieszkańców, których sytuacja materialna nie uzasadnia udzielenia im pomocy poprzez przydział lokalu socjalnego. Jednocześnie trwale przekracza ich możliwości materialne oferta komercyjna rynku najmu lub kupna mieszkania na własność, także na kredyt.
Wysoka liczba osób (ok 2220 niezrealizowanych wyroków eksmisyjnych) uprawniona do przydziału lokalu socjalnego go nie otrzymuje, z powodu braku wystarczającej liczby takich lokali w dyspozycji Miasta.
Przyczyną takiego stanu rzeczy jest zmonopolizowanie mieszkalnictwa przez jeden sposób zaspokojania potrzeb mieszkaniowych: indywidualny zakup na rynku komercyjnym mieszkania na własność, dzięki kredytowi. Ta sytuacja wywindowała ceny mieszkań do poziomu blokującego szerszy do nich dostęp, dokładnie odwrotnie niż prognozowano – komercja miała nasycić rynek i obniżyć ceny.
Bez rzeczowego, systemowego zaangażowania sektora publicznego, przełamującego monopol komercyjnej, „sprywatyzowanej” obsługi potrzeb mieszkaniowych, znaczna część poznaniaków nigdy nie będzie dysponować samodzielnym dachem nad głową.

Strategia w tym zakresie zawiera trzy elementy:
● podmiotowe zaangażowanie sektora publicznego jako niekomercyjnego inwestora na rynku mieszkaniowym celem znaczącego obniżenia cen mieszkań standardowych;
● przełamanie monopolu mieszkań na własność poprzez rozwój rynku najmu, przede wszystkim mieszkań komunalnych, ale także wsparcie rynku długoterminowego, stabilnego najmu prywatnego;
● stymulowanie wielosektorowości rynku mieszkaniowego, co oznacza zróżnicowaną ofertę mieszkań, adekwatnie do potrzeb i możliwości: budownictwo deweloperskie, spółdzielcze, komunalne, indywidualne plus mieszkania w kamienicach.

DZIAŁANIA

1. Budowa 1000 mieszkań komunalnych rocznie przez Miasto Poznań.
Stanowić to będzie 30% liczby oddawanych w mieście lokali mieszkalnych, zatem wystarczy do skutecznej interwencji na rynku mieszkaniowym, wpływającej widocznie na poziom cen mieszkań i najmu. Koszt przy średniej cenie 2100 zł/ m kw netto nie przekroczy ok. 105 mln zł, a dzięki stosowanemu już mechanizmowi dźwigni finansowej, obciążenie budżetu nie przekroczy 21 mln zł – kwoty nieporównywalnie małej w stosunku do wielkich miejskich inwestycji. Oprócz tego źródła realny jest kredyt z Banku Gospodarstwa Krajowego.

2. Program małych spółdzielni mieszkaniowych.
Po zapaści budownictwa spółdzielczego w latach 2005-2013, kiedy oddano do użytkowania tylko 141 mieszkań, konieczne jest jego odrodzenie. To warunek pluralizmu na rynku mieszkaniowym.
Powinno zacząć się ono od małych spółdzielni, przy wsparciu informacyjnym, logistycznym, organizacyjnym i promocyjnym Miasta i jego agend. Także wśród kredytodawców. Oraz udostępnianiu gruntów miejskich na dogodnych warunkach. Małe spółdzielnie to znacznie niższy koszt i optymalne dostosowanie mieszkań do potrzeb użytkowników.

3. Program „lokal socjalny w miejscu zamieszkania”.
Dotyczący osób spełniających kryteria do przyznania lokalu socjalnego. Jego istota to solidarny udział w czynszu Miasta, właściciela kamienicy i lokatora, zamiast kosztownych, przewlekłych procedur sądowych. Do tego Miasto we współpracy z właściwymi instytucjami społecznymi wspomagać będzie lokatora w rozwiązaniu jego problemów finansowych.

Załączniki