MIASTO BEZ KORKÓW KOMUNIKACYJNYCH

Program MIASTO BEZ KORKÓW KOMUNIKACYJNYCH

Nasze miasto jest jednym z najbardziej zablokowanych komunikacyjnie dużych miast w Polsce. Jest najwolniejsze pod względem prędkości poruszania się aut (ok. 35,5 km/h), i jest wiceliderem pod względem liczby aut na 1000 mieszkańców – ponad 550, prawie dwa razy tyle, co Berlin.

Nie jest możliwe rozwiązanie problemów komunikacyjnych takiego miasta jak Poznań bez zmiany myślenia o poruszaniu się po mieście, i odpowiadającej tej zmianie nowej strategii transportowej. Nowe władze naszego miasta muszą odrzucić fatalistyczne przekonanie, że liczba samochodów i ruch samochodowy rośnie i rósł będzie, bo musi, ponieważ w mieście inaczej być nie może. I że w związku z tym cała organizacja komunikacji miejskiej musi być podporządkowana ekspansji motoryzacji.

Ekspansja motoryzacji w mieście, jest kwestią wyboru, podobnie jak decyzja o zakupie, lub rezygnacji z samochodu. Wybór podyktowany jest bilansem przewidywanych, korzyści i strat. Obecne zablokowanie komunikacyjne Poznania pokazuje straty i problemy, jakie przyniosła prowadzona od lat, realna polityka transportowa – determinizmu motoryzacyjnego i dominacji samochodu.

Nowa polityka transportu zrównoważonego zmierza do optymalizacji proporcji pomiędzy różnymi sposobami przemieszczania się po mieście z uwzględnieniem całego zestawu kryteriów: ruchowych, ekonomicznych, ekologicznych i społecznych. Komunikacja samochodowa, szynowa, rowerowa i piesza są i będą w mieście, natomiast gdzie, ile, jakiej to właśnie rzecz wyboru uwzględniającego wielość kryteriów. Na przykład w ciasnej zabudowie śródmiejskiej transport samochodowy powinien być minimalizowany, na rzecz komunkacji rowerowej i pieszej, oraz szynowej, inaczej niż na przedmieściach.

Istotna jest też polityka urbanistyczna – od rozwiązań w tym zakresie zależy, czy będze rósł czy malał przymus intensywnej mobilności. W dużym stopniu bierze się ona z tego, że podstawowe usługi (szkoły, przedszkola, żłobki), handel, rekreacja, podstawowa służba zdrowia są odległe od miejsca zamieszkania.

PODSTAWOWE DZIAŁANIA
(Przy założeniu, iż rozpoczęte inwestycje transportowe należy zweryfikować pod względem wskazanego wyżej zestawu kryteriów, co może oznaczać zmiany – np. budowa wiaduktów w ul. Lutyckiej zamiast inwestycji w ciągu ul. Królowej Jadwigi).

1. Pakiet niskokosztowych usprawnień ruchu w mieście, systemowych i całościowych, na rzecz efektywności komunikacji publicznej i poprawy warunków ruchu pieszego i rowerowego. Lista takich usprawnień została 3 lata temu opracowana. Przykład – priorytety na skrzyżowaniach, ustawienie świateł, lokalizacja przejść dla pieszych lub rezygnacja, bus pasy itd. Efekt – bezinwestycyjne, ale odczuwalne podniesienie sprawności działania komunikacji publicznej, co uczyni ją atrakcyjniejszą.

2. Całościowy system małych remontów i modernizacji, zaplanowanych długoterminowo, eliminujących uciążliwości korzystania ze zdewastowanych ulic, chodników itd. Duża ich część jest w fatalnym stanie, przede wszystkim poza głównymi traktami reprezentacyjnej części miasta.

3. Zaplanowanie i realizacja spójnego systemu dróg rowerowych i traktów pieszych (deptaków) w różnych częściach miasta.

4. Budowa koniecznych linii tramwajowych: na Naramowice, na Osiedle Kopernika, na Dębiec (osiedle Dębina) i w ulicy Ratajczaka – po weryfikacji planów i wydatków inwestycyjnych uwzględniającej priorytety dofinansowania z Unii Europejskiej.

5. Działania na rzecz uruchomienia kolei aglomeracyjnej, strategiczne z partnerami zewnętrznymi oraz doraźne, takie jak lokalizacja i budowa nowych przystanków kolejowych, zaplanowanie i przygotowanie dojazdu do nich, parkingów samochodowych i rowerowych, i in.