7. dr hab. Hanna Grzeszczuk-Brendel

Wiceprezes zarządu Prawa do Miasta, współzałożycielka Stowarzyszenia Piękne Jeżyce, wykładowca akademicki na Wydziale Architektury i Urbanistyki Politechniki Poznańskiej.

Jestem historykiem sztuki po studiach w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, doktorem habilitowanym na Wydziale Architektury Politechniki Poznańskiej. Pracę rozpoczęłam w Muzeum Sztuki w Łodzi, a do Poznania przeprowadziłam się ze względów osobistych i zakorzeniłam w mieście. To spowodowało zmianę profilu zainteresowań – oprócz malarstwa zaczęłam zajmować się także architekturą, stopniowo koncentrując się na problematyce dobrego mieszkania w mieście. Okazało się, że Poznaniu jest mnóstwo znakomitych przykładów architektury i osiedli na europejskim poziomie, popadających w coraz większe zaniedbanie wskutek nieodpowiedniej polityki władz miejskich.

O architekturze Poznania pisałam liczne artykuły w Kronice Miasta Poznania, jestem współautorką książki „Architektura i urbanistyka Poznania w XX wieku” pod redakcją Teresy Jakimowicz, wydanej przez Wydawnictwo Miejskie w 2005 – nagrodzonej przez Bibliotekę Raczyńskich w konkursie im. Józefa Łukaszewicza. Dla tego wydawnictwa opracowałam też do druku rękopisy wybitnego architekta Władysława Czarneckiego – wydane w trzech tomach „Wspomnienia architekta”, nawiązując zarazem bardziej ścisłą współpracę z poznańskim oddziałem SARP.

Kolejne publikacje poświęcone architekturze Poznania w XX wieku wydałam w Wydawnictwie Naukowym Politechniki Poznańskiej, również jako współautor, np.: „Prolegomena do ochrony obiektów architektonicznych i zespołów urbanistycznych Poznania w XX wieku” (2008, 2009). Ostatnia książka wydana na Politechnice Poznańskiej dotyczy tego, co uważam za decydujący element wiążący mieszkańców z miastem, a więc dobrej jakości mieszkania i jego miejskiego otoczenia (“Miasto do mieszkania. Zagadnienia reformy mieszkaniowej na przełomie XIX i XX wieku i jej wprowadzanie w Poznaniu w pierwszej połowie XX wieku”). Czuję się zaszczycona, że również ten tytuł otrzymał nagrodę Biblioteki Raczyńskich w 2013 roku, przyznawaną za najpiękniejsze i najciekawsze posnaniana. Cieszę się też, gdy prezentując na konferencjach referaty poświęcone Poznaniowi, słyszę często głosy uznania dla wartości naszej architektury.

Polubiłam Jeżyce: dzielnicę, z której pieszo można dojść do centrum i terenów rekreacyjnych. Pływam, nurkuję, jeżdżę na rowerze, chodzę na spacery, lubię tańczyć i czytać książki.

Moje zaangażowanie społeczne rozpoczęło się w 2009 roku, gdy razem z sąsiadami założyliśmy Stowarzyszenie Piękne Jeżyce, występując do władz miasta o poprawę bezpieczeństwa i estetyki dzielnicy. Współpracowaliśmy z policją, Oddziałem Rewitalizacji (np. akcja „Odmień swoje podwórko”), a po wielu staraniach doprowadziliśmy do remontu ulicy Staszica. Szukając wsparcia dla naszych dążeń, wstąpiłam do Stowarzyszenia My-Poznaniacy, później byłam współzałożycielem Stowarzyszenia Prawo do Miasta.

Uważam, że od dobrego wyboru poznaniaków zależy, czy nasze miasto będzie się rozwijać, czy też prześpimy szansę na dobre miasto zarówno do mieszkania, jak i do pracy, rekreacji i nauki.